Działania antymobbingowe

mobbing lektura

Działania antymobbingowe

wg -Partnerstwo i anty-partnerstwo w ochronie zdrowia

dr Artur Filipowicz SJ

Przed podjęciem działań antymobbingowych osoba musi mieć uzasadnione podejrzenie, że stała się celem ataków mobbera. Pierwsze objawy mobbingu trzeba traktować podobnie jak grypę, czyli działać szybko, kompleksowo i uodparniać się na perwersyjną manipulację ze strony mobbera. W związku z tym ważną jest rzeczą by zdobywać i propagować wiedzę na temat mobbingu, jego przejawów i skutków. Po prostu czytać i rozmawiać na ten temat.

By stawić czoło mobberowi osoba prześladowana musi być w dobrej formie psychicznej. Warto więc skorzystać z porad ekspertów od mobbingu, psychologa lub psychiatry, by odzyskać wewnętrzną równowagę.

Mając wsparcie psychiczne można przystąpić do obrony przed niesprawiedliwym agresorem. W jaki sposób? Proponuję następujące wskazówki praktyczne – swego rodzaju Dekalog ofiar mobbingu:

1. Bądź cierpliwy. Walka z mobbingiem jest długa, trudna i ciężka. Czas jednak gra na twoją stronę. Po krótkim okresie zniechęcenia i przygnębienia odnajdziesz siłę do życia, do uśmiechu, do pokonania swego mobbera.

2. Nie poddawaj się zniechęceniu i depresji. Konflikt w którym uczestniczysz nie zaistniał z twojej winy. Padłeś po prostu ofiarą sytuacji, która nie zależała od ciebie.

3. Nie myśl o braniu zwolnień i bezpłatnych urlopów. To niczego nie załatwia. Po powrocie do pracy zauważysz, że sprawy mają się gorzej. Jeśli już musisz wziąć urlop zdrowotny, to tylko w sytuacjach naprawdę koniecznych.

4. Nie myśl, że jesteś jedyny. Jesteś jednym z wielu. W USA aż 100.000 pracowników ochrony zdrowia pada rocznie ofiarą mobbingu.

5. Przygotuj się do stawienia oporu mobberowi. Przede wszystkim trzeba poszukać pomocy w miejscu pracy. Po prostu zwrócić się do inspektora pracy, kierownika odpowiedzialnego za sprawy personalne, do prawnika, lekarza zakładowego z prośbą o pisemną ocenę swej sytuacji zawodowej, zdrowotnej lub prawnej świadczącej o mobbingu.

6. Zbieraj dokumenty świadczące o mobbingu. Należy więc:

m      zbierać wszelkie dokumenty świadczące o mobbingu (listy, kserokopie);

m      sporządzać na piśmie ustne oświadczenia i wypowiedzi mobbera, żądając by je potwierdził swym podpisem;

m      prowadzić kalendarium zdarzeń, czyli zapisywać wszelkie wydarzenia świadczące o prześladowaniu psychicznym w pracy, z podaniem daty, godziny, miejsca, danych personalnych agresora, okoliczności, świadków (jeśli są). Poszukać świadków – nawet jeśli to trudne;

m      prowadzić kalendarium zdrowia, czyli zapisywać dostrzeżone u siebie dolegliwości psychosomatyczne i odmienne od dotychczasowych sposoby zachowania (zniechęcenie, brak ufności, poczucie bezwartościowości, nieużyteczności).

7. Poszukaj sojuszników. Trzeba znaleźć sprzymierzeńca w miejscu pracy. Może to będzie kolega lub przełożony (oczywiście jeśli nie jest mobberem). Warto postarać się pozyskać życzliwość najbliższego współpracownika mobbera (jest ich zawsze kilku). Nie można pozwolić sobie na izolację od reszty grupy. Przełamywać ją. Nawiązywać kontakty z innymi współpracownikami. Nie przyjmować roli „wyrzuconego poza margines”. Nie można też zaniedbywać prywatnych kontaktów z przyjaciółmi. Ważne jest też uświadamianie rodzinie, że jesteśmy ofiarami mobbingu. Ale nie należy przesadzać z mówieniem „w kółko” o swoich problemach w pracy. Na dłuższą metę zmęczy to najbliższych i przyjaciół, a ofiara może zostać sama.

8. Składaj doniesienia o podejmowanych względem ciebie działań mobbingowych. Tekst doniesienia powinien być napisany „chłodno” i rzeczowo, poparty faktami. Przesłany następnie do dyrekcji placówki medycznej, izby lekarskiej, pielęgniarskiej, związków zawodowych, kapelanów szpitala. Gdy to nie poskutkuje, warto odnieść się do gazet, prywatnych rozgłośni radiowych i telewizyjnych, do radnych lub wybranych przez siebie parlamentarzystów.

9. Zapisz się do jednego z istniejących Stowarzyszeń Antymobbingowych. Udzielają one bowiem pomocy prawnej i psychologicznej ofiarom mobbingu. W Polsce istnieje zaledwie kilka organizacji antymobbingowych, lecz wśród nich nie ma specyficznie medycznego stowarzyszenia. Może warto by się zastanowić, czy nie nadszedł czas by stworzyć w Polsce np. Medyczne Forum Antymmobingowe, którego celem byłaby walka z mobbingiem w polskiej służbie zdrowia?

10. Stosuj środki prawne w walce z mobbingiem. Trzeba jednak pamiętać, że w Polsce nie ma jeszcze żadnego prawa antymobbingowego. Proces cywilny może więc trwać długo – nawet kilka-kilkanaście. Trzeba wybrać sobie prawnika doświadczonego w procesach mobbingowych i uzbroić się w cierpliwość.

Reklamy

Skomentuj

Wprowadź swoje dane lub kliknij jedną z tych ikon, aby się zalogować:

Logo WordPress.com

Komentujesz korzystając z konta WordPress.com. Wyloguj / Zmień )

Zdjęcie z Twittera

Komentujesz korzystając z konta Twitter. Wyloguj / Zmień )

Facebook photo

Komentujesz korzystając z konta Facebook. Wyloguj / Zmień )

Google+ photo

Komentujesz korzystając z konta Google+. Wyloguj / Zmień )

Connecting to %s

%d blogerów lubi to: